[chRobal]

Aloha all!

Zamieszczam tutaj swoje opowiadanie, pisane na bieżąco, na razie tylko kilka stron, pierwszego rozdziału, bo to świerzynka, jeszcze ciepła:

Rozdział I (a raczej jego skrawek)

Spoiler: Rozdział 1 Isaac siedział na werandzie oglÄ dajÄ c motyle harcujÄ ce po ogrodzie. Jego matka Mery, pracowała do późna. Była sanitariuszkÄ w pobliskiej przychodni dla zwierzÄ t, więc Isaac siedział znĂłw na werandzie jak zawsze z resztÄ , gdy zostawał w domu sam. Chłopak wychowywał się bez ojca, jego ojciec pan Middlenight zostawił jego i jego mamę, gdy Isaac miał 4 latka. Oczywiście pamiętał go, ale mgliście. Ile razy pytał o to matki, zaraz zmieniała temat. Nieraz, kiedy był młodszy, słyszał, Ĺźe jego matka płakała, płakała, kiedy myślała, Ĺźe jest sama. Dlatego zawsze był zdania, Ĺźe jego ojciec to bezduszna świnia. Z zamyślenia wyrwał go dzwonek do drzwi. Chłopak westchnÄ Ĺ‚ i podniĂłsł się z fotela bujanego, na ktĂłrym dotychczas siedział. Deski werandy skrzypnęły, kiedy ruszył w kierunku drzwi. Razem z matkÄ mieszkali w prostym jednorodzinnym domu, jakich pełno na świecie. PowlĂłkł się przez drzwi kuchenne prowadzÄ ce z werandy do kuchni, następnie przedpokĂłj i korytarz, ding-dong, znowu dzwonek: - Chwila - powiedział. Dwoma krokami przebył dystans dzielÄ cy go od drzwi, zerknÄ Ĺ‚ przez szyby obok drzwi, kogo licho niesie. StanÄ przed drzwiami i otworzył drzwi. Stała w nich dziewczyna. - Cześć Natalie. - Chłopak wyszczerzył zęby w uśmiechu. - No i z czego rĹźysz przygłupie, co? - Dziewczyna odpowiedziała mu uśmiechem. To był ich swoisty rytuał. - Z ciebie Brzydalu, właĹş bo przez twojÄ spaczonÄ aparycję jeszcze ktoś oślepnie. - MĂłwiÄ c to wykonał ponaglajÄ cy ruch rękÄ . Dziewczyna zaśmiała się i weszła do środka. Wiedziała, Ĺźe Isaac Ĺźartuję, ot przyjacielskie Ĺźarty. Tak naprawdę to Natalie była ładna i to bardzo. Isaac patrzył na tÄ wiecznie do niego uśmiechniętÄ maĹ‚Ä rudÄ szmaragdowo - okÄ osĂłbkę stwierdził, Ĺźe nigdy nie zauwaĹźał piękna dziewczyny, była zawsze dla niego rudÄ lekka upierdliwÄ i zrzędzÄ cÄ najlepszÄ przyjaciółkÄ , teraz - co uzmysłowił sobie z zaskoczeniem - stała przed nim piękna dziewczyna. Ona, patrzÄ c na niego widziała wysokiego ma blisko metr dziewięćdziesiÄ t chłopaka z niezwykle szerokimi barami, co nadawało mu wyglÄ d tępego osiłka, jego długie przykrywajÄ ce juĹź uszy włosy koloru mętnego miodu okalały szczękę, na ktĂłrej widoczny był zarost nadzwyczaj bujny jak na jego wiek. - Ale urosłeś przez ten miesiÄ c - stwierdziła z zaskoczeniem, gdy szli na werandę. - Eee tam! Tylko trochę, nie przesadzajmy. - Skomentował Isaac. Natalie wiedziała, Ĺźe chłopak nie lubi być w centrum uwagi, w czym nie pomagały mu jego gabaryty, zawsze rzucał się w oczy wystajÄ c o trzy czwarte głowy ponad innych. Isaac naprawdę sowicie podrĂłsł, Rodzice Natalie byli prawnikami, więc stać ich było na to by na wakacjach, zwiedzali świat. W tym roku byli w Europie, więc Natalie cały miesiÄ c nie widziała swojego przyjaciela. Kiedy w czerwcu widziała go po raz ostatni, dorastała mu do szczęki, teraz czubek jej głowy był na rĂłwni z jego ramieniem. Nie tylko to się w nim zmieniło, jego ramiona i bary juĹź wcześniej szerokie teraz urosły jeszcze bardziej, Rudowłosa przypuszczała, Ĺźe gdyby stanęła za nim to spokojnie by jÄ zasłonił i zostało by miejsce jeszcze dla jednej osoby. Ale nie to było najdziwniejsze, wcześniej nie zauwaĹźyła butĂłw, wysokie do połowy wysokości łydki ciężkie skĂłrzane buciory z stalowym noskiem, zdobiły jego stopy oraz pieszczoch - skĂłrzana bransoleta nabita spiczastymi, lśniÄ cymi ćwiekami - na prawej ręce. - Widzie, Ĺźe preferujesz nowy styl Ĺźycia, co? - Spytała sceptycznie. - Ano tak, jestem teraz „mrocznym dzieckiem". - Odparł czyniÄ c ruch palcami oznaczajÄ cy cudzysłów. - I pomyśleć, Ĺźe wszystko zaczęło od jednego głupiego utworu muzycznego… Ale co ja się tu będę produkował. - Dziewczyna przyjrzał mu się uwaĹźniej i stwierdziła, Ĺźe elementy nowej subkultury Isaaca nie czyniÄ go brzydkim, wręcz przeciwnie, było do twarzy. - Dość o mnie, teraz ja obsmaruje ciebie. - Dodał z tym swoim rozbrajajÄ cym uśmiechem. - Wyładniałaś, wiesz - powiedział, ale zaraz się zaczerwienił. - Yyy… znaczy ten... - Chłopak zamilkł speszony. - Co u ciebie słychać Isaac, co się działo w tym mieście gdy mnie nie było? - Spytała dziewczyna zmieniajÄ c temat. - Widzisz, jeśli chodzi o mnie to nie działo się za wiele, no, oprĂłcz tego, co się ze mnÄ stało. A! Był bym zapomniał. Dostałem list od ojca. - Gdy to mĂłwił Natalie zmarszczyła brwi - A co do nowin na mieście to chyba to, co zawsze, nie wiem zresztÄ , wiesz nie czytam ostatnio gazet. ChociaĹź w mieście wzrosła ilość wypadkĂłw śmiertelnych z udziałem zwierzÄ t. Pełno ludzi zagryzionych przez jakiegoś zwierzaka, ja osobiście uwaĹźam, Ĺźe to jakiś misiek poczuł śmieci, ale kto wie. - Zaraz list od ojca? - Spytała zdziwiona - PrzecieĹź on zerwał z wami kontakt. - Natalie zdziwiło to, Ĺźe ojciec Isaaca ignorował go przez dwanaście lat Ĺźycia, i nagle przysyła mu list. - Wiesz nawet go nie otworzyłem, od razu go podarłem. - Stwierdził cierpko - To wzruszajÄ ce, Ĺźe mĂłj kochany tatuś po dwunastu latach nieobecności, chce zgrywać przykładnego, kochajÄ cego tatulka. Ręce chłopaka zacisnęły się na poręczy bujanego fotela, na ktĂłrym dotychczas siedział. Isaac nienawidził ojca i Natalie dobrze o tym wiedziała, nienawidził go za to, Ĺźe dawno temu, kiedy Isaac był mały zostawił jego matkę bez, Ĺźadnej perspektywy na przyszłość. ChcÄ c załagodzić sytuację rudowłosa dziewczyna zmieniła temat: - MoĹźe uraczyłbyś swojego gościa kubkiem, czegoś zimnego, hm? - Spytała. Twarz chłopaka, dotychczas spowita gniewem wygładziła się, jego ręka puściła poręcz: - A, wybacz juĹź niosę. - Chłopak wyszedł do kuchni. Po chwili oboje sÄ czyli mroĹźonÄ herbatę. Panowała napięta atmosfera, Natalie chcÄ c jÄ rozładować zagadnęła: - MĂłwiłeś coś o atakach zwierzÄ t na ludzi. - Ano jakiś zwierzak lata po okolicy i zagryza ludzi. Policja nie ujawnia szczegółów, ale mama mĂłwiła, Ĺźe prosili o konsultacje pana Walesa. - Powiedział po chwili. Dr. Wales to weterynarz, u ktĂłrego pracowała matka Isaaca. - Z jego pomocÄ ustalono, Ĺźe musi to być, niesamowicie silne i wielkie zwierze. Ponadto uzbrojone w pazury i kły, według mnie ten opis pasuje do niedĹşwiedzia. - Dokończył. - Hm. Co by to nie było mam nadzieje, Ĺźe to odstrzelÄ i to jak najszybciej. - Nie ma, co się bać, ja Cię obronię. - ZaĹźartował a potem zaśmiał się tym swoim złocistym tenorem. „Świetnie, odzyskał humor." Pomyślała. Siedzieli tak jeszcze kilka godzin aĹź słońce zaszło za horyzont, spowijajÄ c świat w gęstym, mglistym mroku. - Będę się powoli zbierać. - Powiedziała przerywajÄ c chwile milczenia, po tym jak oboje śmiali się do rozruchu, wspominajÄ c stare dzieje. - Poczekaj, odprowadzę Cię. - Powiedział Isaac. Odprowadził jÄ do drzwi wyjściowych i zakładajÄ c skĂłrzanÄ , ciężkÄ Ä‡wiekowanÄ ramoneskę, otworzył drzwi. Na dworze mimo letniej pory, było dość chłodno: - No chodĹş, bo ojciec mnie zabije. - Niecierpliwiła się. *** Natalie mieszkała, jakiś kilometr od domu Isaaca. Droga była prosta a po drodze mijało się kilkadziesiÄ t ślepych, nieoświetlonych zaułkĂłw. Po kwadransie byli juĹź na miejscu. Chłopak poĹźegnał się z dziewczynÄ , i ruszył w samotnÄ podróş do domu. Kiedy szedł z Natalie w stronę jej domu, lampy świeciły pomarańczowym blaskiem, zalewajÄ c ulice światłem. Teraz ulice były ciemne, nic się nie paliło, nikt nie jeĹşdził samochodami, nikt nigdzie nie szedł. Miasto spało. Isaac szedł długimi, sprężystymi krokami, wykorzystywał to, Ĺźe jego nogi sÄ długie a glany ułatwiajÄ chĂłd. Było cicho, nic nie zakłócało ciszy, aĹź nagle do jego uszu dobiegł dĹşwięk, coś jak rozrywanie metalu, skrzypienie kamienia o beton. Isaac przystanÄ Ĺ‚ i przekrzywił głowę. Cisza. Wzruszył ramionami i ruszył. Nie uszedł nawet dwĂłch metrĂłw, gdy do jego uszu dobiegł ten sam dĹşwięk tylko dłuĹźszy i jakby głośniejszy. Isaac znowu przystanÄ Ĺ‚, nasłuchujÄ c. DĹşwięk znowu się rozległ tym razem, chłopak zorientował się skÄ d pochodzi. Ciemny przytułek, znajdował się kilka metrĂłw przed nim. Puls chłopaka przyśpieszył do niebezpiecznie szybkiego tępa. Podchodził do zaułka najciszej jak się da, gdy doszedł, do miejsca gdzie przyczółek Ĺ‚Ä czy się z ulicÄ , zajrzał do środka. *** Miasto spowijał mrok, ciemność spadła na uliczki, wsiÄ kajÄ c w kaĹźdÄ szczelinę, ciemne uliczki, wydawały się jeszcze ciemniejsze, jakby ciemność, ktĂłra nie mogła osiÄ Ĺ›Ä‡ na ścianach budynkĂłw spełzła w miejsce miedzy nimi, utrzymujÄ c się jak, demoniczna mgła. CaĹ‚Ä to przytłaczajÄ cÄ , niematerialnÄ , czarnÄ jak ropa, czeluść oświetlała tylko wÄ tła poświata księżyca, ktĂłry od czasu do czasu wyłonił, się za chmur, galopujÄ cych po niebie niczym czarne kelpie, demoniczne rumaki. Isaac wychylił się zza ściany przytułku. Jego zmruĹźone oczy chciały przebić ścianę mroku, ktĂłra, zdawałoby się, pochłaniała nikły blask księżyca. Isaac spojrzał na swoje jedyne ĹşrĂłdło światła, księżyc był prawie okrÄ gły, prawie: „Za kilka dni pełnia." Pomyślał. OdwrĂłcił głowę z powrotem w stronę ciemności. Ów dĹşwięk rozległ się znowu, krĂłtki odgłos rozrywanego metalu, ale teraz chłopak usłyszał teĹź inny dzwięk, jak by warkot, długi warkot. Chłopak wytrzeszczył wzrok, aby przejrzeć ścianie mroku. Jego serce o mało nie wyskoczyło z jego piersi, gdy wśrĂłd nieprzeniknionego wzroku dostrzegł parę czerwonych ślepi. Z poczÄ tku ślepia były na poziomie jego ud, potem jednak na kilka sekund wzniosły się na wysokość przekraczajÄ cÄ dwa i pół metra wysokości by zawisnÄ Ä‡ tam i wpatrywać się w niego. Po chwili powrĂłciły na swojÄ pierwotnÄ pozycje. Rozległ się warkot, długi warkot, zdajÄ cy się narastać z kaĹźdÄ chwilÄ . W pewnym momencie warkot stał się tak głośny i natarczywy, Ĺźe Isaac zatkał uszy, nie pomogło, słyszał, z jego uszu pociekły strumyczki krwi. Isaac myślał, Ĺźe zaraz jego głowa eksploduje, chciał uciekać, ale jednocześnie mĂłgł przestać wpatrywać się w te czerwone ślepia. Warkot umilkł, nagle. Czerwone ślepia teĹź zniknęły, pozostała po nich tylko ciemna, nieprzenikniona ściana mroku oraz przeraĹźajÄ ce wspomnienie. Isaac wyszedł zza ściany, za ktĂłrej wystawił tylko głowę, oparł się o jednÄ ze ścian i dyszał, zwymiotował. Nie mĂłgł się jednak oprzeć, jakaś hipnotyzujÄ ca siła, w postaci czerwonych oczu, sprawiła, Ĺźe popatrzył znowu, oczy znĂłw tam były tym razem na wysokości jakiś sześćdziesięciu centymetrĂłw, i zbliĹźały się. Chłopak usłyszał dĹşwięk pazurĂłw na betonie, coś jak dĹşwięk psich łap na bruku. Nie zastanawiajÄ c się, odwrĂłcił się na pięcie i zaczÄ Ĺ‚ uciekać. *** Krzyczał, wiedział a raczej słyszał, Ĺźe coś duĹźego go ściga. - RATUNKU! POMOCY! RAT... - Urwał, bo za nim rozległo się wycie, wilcze wycie. Potem poczuł, Ĺźe coś podcina mu nogi, jak uderza głowÄ o jezdnie, następnie, Ĺźe jakaś pazurzasta łapa przygniata go do ziemi, a potem bĂłl, oszałamiajÄ cy, piekÄ cy, ognisty bĂłl, zabijajÄ cy komĂłrki, jakby ktoś wlał mu na i pod skĂłrę gorÄ cy metal. KrzyknÄ Ĺ‚, bĂłl, krzyk, bĂłl, warkot, wycie, słabnÄ cy nacisk na klatkę piersiowÄ , odgłos silnika, a potem ciemność, kojÄ ca bĂłl ciemność...

Więcej będę dodawał, po napisaniu, nawet jeśli się nie spodoba .
C-ya
chRobal

[MrDawnok]

Skąd ja wiedziałem, że to będzie o wilkołakach?

dobra, ale w końcu jest się do czego przyczepić!

Nawet spoko oprócz paru powtórzeń

ten na przykład

Cytat:

wysokość przekraczajÄ cÄ dwa i pół metra wysokości

I harcujący motyl nie wiem czy to ma sens w odniesieniu do owada latającego.

i to, że usłyszał wycie i rozrywaniem metalu zamiast spierdalać jak na człowieka przystało to on hardkorowo podchodzi do tego czegoś takie troszkę heroic a mnie ostatnio takie akcje odrzucają :D

Oto moja opinia :D

Podsumowanie:

Spoko oprócz detali, ale muszę się czepiać wszystkiego taka moja natura

Cya!

[chRobal]

Oj Damian, Damian znam cie na tyle dobrze, że wiedziałem że zahejterujesz... Ale o to mi chodziło nie?
A co do tego hardcorowego podchodzenia to chciał zobaczyć co się dzieje, a wycie usłyszał jak już za późno było. A co do rozrywanego metalu, to okaże się potem co to było...