UltimaForum :: Zobacz temat - Opowiadanie by Aduine '_

Ogłoszenie
Uwaga! To forum jest w trybie offline. WszelkÄ pomoc uzyskasz pod adresem forum.ultimateam.pl Administracja Forum

UltimaForum Strona Główna » Ultima WC » KÄcik Artystyczny » Opowiadanie by Aduine '__'

Poprzedni temat «» Następny temat

Zamknięty przez: Nhadala
Czw 19 Lip, 2012 11:17

Opowiadanie by Aduine '__'

Jak oceniasz to opowiadanie?

Super!

45%

[ 5 ]

CaĹkiem niezĹe.

27%

[ 3 ]

Podoba mi siÄ, ale sÄ zauwaĹźalne bĹÄdy.

[ 1 ]

Da siÄ czytaÄ ale wymaga poprawek.

18%

[ 2 ]

DuĹźo rzucajÄcych siÄ w oczy bĹÄdĂłw, nieprzyjemnie siÄ czyta.

[ 0 ]

SĹabe!

[ 0 ]

Dno, tak sĹabego opowiadania dawno nie czytaĹem!

[ 0 ]

To opowiadanie moĹźna spisaÄ na papierze toaletowym - do dupy!

[ 0 ]

Głosowań: 11

Wszystkich Głosów: 11

Autor

Wiadomość

Aduine

Preferowany:

Dołączył: 04 Wrz 2010
Posty: 8
Skąd: Warszawa

Wysłany: Nie 30 Sty, 2011 19:39

Opowiadanie by Aduine '__'

ZniechÄcajÄco dĹugie ale przeczytajcie bo warto 8-)

Opowiadanie dedykujÄ mojej dziewczynie :cmok:

, dziÄki ktĂłrej powstaĹo, oraz wszystkim forumowiczom, dziÄki ktĂłrym zapoznaĹem siÄ z RPG Makerem i stworzyĹem swojÄ pierwszÄ grÄ (do znalezienia na http://www.chomikuj.pl/livbring ).

Nie pozostaje mi teraz nic innego, jak tylko ĹźyczyÄ miĹej lektury ^^

Cytat:

Miasto tÄtniĹo Ĺźyciem. UlicÄ przelewaĹ siÄ tĹum ludzi, w ktĂłrego skĹad wchodzili kupcy, szlachcice, mieszczanie oraz doĹÄ znaczÄca iloĹÄ zĹodziejaszkĂłw i kanciarzy. Od czasu do czasu w sĹoĹcu zabĹyszczaĹa glewia straĹźnika miejskiego, zdarzaĹo siÄ teĹź zobaczyÄ konie ciÄgnÄce po bruku wyĹadowany towarami wĂłz, ktĂłry najprawdopodobniej przed dotarciem do celu nie byĹ juĹź taki wyĹadowany. Kupcy z kramĂłw przylegĹych do murĂłw zachwalali swoje towary, przed stoiskami z ubraniami zebraĹa siÄ doĹÄ spora grupka kobiet, ktĂłre z entuzjazmem przerzucaĹy kolejne suknie i tuniki, przekrzykujÄc siÄ nawzajem. Przed jednym z domĂłw, na ogrodzonym kamiennym murkiem trawniku, bawiĹy siÄ dzieci, rzucajÄc do siebie drewnianÄ kulkÄ. W innym budynku, peĹniÄcym funkcjÄ gospody, panowaĹ natomiast niesamowity zgieĹk. Mimo ochrony, skĹadajÄcej siÄ z dwĂłch barczystych mÄĹźczyzn stojÄcych przed wejĹciem, ktĂłrzy konsekwentnie selekcjonowali wchodzÄcych goĹci, wewnÄtrz znajdowaĹo siÄ tyle ludzi, Ĺźe znalezienie dla siebie wolnego miejsca przy jednym ze drewnianych stoĹĂłw graniczyĹo z cudem. WĹrĂłd osĂłb, ktĂłrym udaĹo siÄ dostaÄ do siedzenia przy ladzie, znajdowaĹ siÄ mÄĹźczyzna. ByĹ ubrany w skĂłrzany pĂłĹpancerz, ciemne wĹosy siÄgajÄce nieco poniĹźej ramion zwiÄzaĹ w kucyk. RozglÄdaĹ siÄ po sali podejrzliwym wzrokiem, popijajÄc z poszczerbionego kufla coĹ, co zdaniem siwego karczmarza miaĹo byÄ piwem. MÄczyĹ go ten caĹy haĹas i smrĂłd spoconych ciaĹ, z ustami zaciĹniÄtymi w wÄskÄ szparÄ przyglÄdaĹ siÄ grupie szlachcicĂłw, ĹpiewajÄcych pijackie pieĹni i wymachujÄcych kuflami (ktĂłre to wymachiwanie sprawiaĹo, Ĺźe wszyscy mieli poplamione kaftany), zastanawiajÄc siÄ, jak dĹugo przyjdzie mu przebywaÄ w tym mieĹcie. ZakrzyknÄĹ do karczmarza, a gdy ten przybiegĹ, nakazaĹ mu podaÄ drugie piwo, ciskajÄc mu przy okazji srebrnego pĂłĹgroszaka. Karczmarz chwyciĹ monetÄ, odsĹaniajÄc czarne zÄby w radosnym uĹmiechu, i ruszyĹ dziarskim krokiem w stronÄ beczki, trzymajÄc w rÄce kufel. Po chwili wrĂłciĹ, postawiĹ przed mÄĹźczyznÄ piwo, po czym mrugnÄĹ przyjaĹşnie i odszedĹ w stronÄ klienta, ktĂłry wykrzykiwaĹ obelgi na sprawnÄ obsĹugÄ. Przybysz wypiĹ szybko zbawienny w panujÄcych o tej porze roku upaĹach napĂłj i wyszedĹ z gospody. SpojrzaĹ na ludzi na ulicy, po czym ĹmiaĹo wszedĹ miÄdzy nich, ze stoickim spokojem znoszÄc kuksaĹce i szturchniÄcia. Przy wyjĹciu z dzielnicy kupieckiej tĹum znacznie siÄ rozrzedziĹ. MÄĹźczyzna zbliĹźyĹ siÄ do bramy prowadzÄcej do zewnÄtrznego pierĹcienia zamkowego, pilnowanej przez jednego straĹźnika, ktĂłry przewracaĹ w palcach zĹotÄ monetÄ, uwaĹźnie siÄ jej przyglÄdajÄc. IgnorujÄc go przeszedĹ przez bramÄ, ku wĹasnemu zdziwieniu nie zostajÄc zauwaĹźonym przez „czujnego” strĂłĹźa prawa. SzedĹ spokojnie ulicÄ, zerkajÄc od czasu do czasu na niesiony w rÄce zegarek – innowacyjny wynalazek, ktĂłry zastÄpowaĹ dotychczasowo stosowane klepsydry – znaleziony w kieszeni marynarki jednego ze szlachcicĂłw, ktĂłry uznaĹ, Ĺźe moĹźna mu siÄ odgraĹźaÄ krĂłtkim sztyletem. MiaĹ jeszcze okoĹo dwĂłch godzin do zmierzchu, a do tego czasu miaĹ zaĹatwiÄ pewnÄ niecierpiÄcÄ zwĹoki sprawÄ. SkrÄciĹ w wÄskÄ alejkÄ i przeszedĹ kilkadziesiÄt metrĂłw, kiedy zobaczyĹ osobÄ, ktĂłrej szukaĹ. Szlachcic, powszechnie nazywany „KsiÄciem”, szedĹ z dumnie podniesionÄ gĹowÄ, ciÄgnÄc za sobÄ dĹugÄ, rubinowÄ pelerynÄ, majÄc na twarzy peĹen pogardy do wszystkiego uĹmieszek. PrzeszedĹ obok nie zwracajÄc na niego uwagi, a gdy siÄ minÄli, przybysz wyciÄgnÄĹ schowany w rÄkawie nĂłĹź myĹliwski i wbiĹ mu w szyjÄ. NastÄpnie rozejrzaĹ siÄ, a gdy uznaĹ, Ĺźe pozostaĹ niezauwaĹźony, pociÄgnÄĹ drgajÄcego KsiÄcia w pierwszy z brzegu zauĹek i spojrzaĹ na niego z politowaniem. Wyraz pogardy na twarzy szlachcica zmieniĹ siÄ w minÄ ukazujÄcÄ zaskoczenie i przeraĹźone niezrozumienie. RozpiÄĹ mu bĹyszczÄcy zĹotym brokatem kaftan i wyciÄgnÄĹ z wewnÄtrznej kieszeni zwiniÄty pergamin, ktĂłrego, zbiegiem okolicznoĹci, akurat potrzebowaĹ. RozwinÄĹ go, zerknÄĹ na nadawcÄ, a gdy upewniĹ siÄ, Ĺźe jest to ten dokument, zwinÄĹ z powrotem i w wsadziĹ do zawieszonej przy pasie skĂłrzanej torby. NastÄpnie spojrzaĹ jeszcze raz na bladÄ twarz wykrwawiajÄcego siÄ mÄĹźczyzny i wyszedĹ z zauĹka, wycierajÄc zaczerwienione rÄce o pĂłĹpancerz. MĂłgĹ mu zabraÄ niewÄtpliwie przyciÄĹźkawÄ sakiewkÄ, ale nie byĹ przecieĹź hienÄ cmentarnÄ, a pozostawiony przez niego czĹowiek leĹźÄcy w plamie koloru podobnego do koloru swojej peleryny byĹ niczym innym, jak tylko trupem…
***
OtworzyĹ drzwi i wszedĹ, otrzepujÄc buty z bĹota. OdwiesiĹ pĹaszcz na drewniany haczyk wystajÄcy ze Ĺciany i ruszyĹ do nastÄpnego pomieszczenia. ZnajdowaĹo siÄ w nim kilkanaĹcie osĂłb, w wiÄkszoĹci odzianych w luĹşne koszule. WyglÄdali niegroĹşnie, ale mĂłgĹby siÄ zaĹoĹźyÄ, Ĺźe kaĹźdy z nich miaĹ przynajmniej jeden ukryty nĂłĹź. Jeden z mÄĹźczyzn, siedzÄcy przy stole, z niesamowitÄ prÄdkoĹciÄ wbijaĹ ostrze sztyletu w przerwy miÄdzy palcami. Na kaĹźdym z nich miaĹ wiele blizn, co pozwalaĹo zakĹadaÄ, Ĺźe dojĹcie do perfekcji wymagaĹo od niego wielu treningĂłw. SpoĹrĂłd zgromadzonych w sali jeden siÄ wyrĂłĹźniaĹ. RzucaĹo siÄ w oczy, Ĺźe jest bogatszy od pozostaĹych – na wierzch koszuli narzuciĹ skĂłrzanÄ kamizelkÄ, do paska miaĹ przytroczony krĂłtki miecz, na jego szyi zwisaĹ zĹoty naszyjnik, na palcach bĹyskaĹ mu pierĹcieĹ ze szmaragdem. Przybysz skinÄĹ mu gĹowÄ, a tamten podniĂłsĹ siÄ z Ĺawki i otworzyĹ drzwi do pokoju obok. Przeszli, i, zamknÄwszy drzwi, rozsiedli siÄ na krzesĹach po obu stronach stoĹu.
– Nie ukrywam, Ĺźe nie spodziewaĹem siÄ, iĹź wyrobisz siÄ jeszcze dzisiaj – rzekĹ mÄĹźczyzna, siÄgajÄc do pĂłĹki przy stole i wyciÄgajÄc przykurzonÄ nieco butelkÄ oraz dwa kubki. – Napijesz siÄ? – spytaĹ, napeĹniajÄc swĂłj kubek. Przybysz pokrÄciĹ przeczÄco gĹowÄ. – A teraz powiedz, czego udaĹo ci siÄ dowiedzieÄ. – dodaĹ gospodarz, po czym z gĹoĹnym gulgotem oprĂłĹźniĹ kubek.
Nieznajomy uĹmiechnÄĹ siÄ, po czym podaĹ wyjÄty z torby zwitek papieru. MÄĹźczyzna wziÄĹ kartkÄ w rÄkÄ i rozwinÄĹ jÄ:
– ImponujÄce. – rzekĹ z nutkÄ podziwu. – ZakĹadam, Ĺźe miaĹ to KsiÄĹźÄ? – Przybysz po skinÄĹ gĹowÄ:
– Czysta robota. – powiedziaĹ z uĹmiechem, ktĂłry przyprawiaĹ o dreszcze. – Nawet nie zdÄĹźyĹ krzyknÄÄ.
– Ciekawe… CzytaĹeĹ to? – spytaĹ, kiwajÄc z uznaniem gĹowÄ.
Przybysz rozĹoĹźyĹ rÄce w geĹcie bezradnoĹci:
– ZerknÄĹem tylko, Ĺźeby upewniÄ siÄ, Ĺźe to o to chodziĹo.
– CĂłĹź, Ĺwietnie siÄ spisaĹeĹ i naleĹźy ci siÄ nagroda…
RozejrzaĹ siÄ po pomieszczeniu i wzruszyĹ ramionami, po czym zerknÄĹ na swojÄ dĹoĹ i z grymasem na twarzy zsunÄĹ pierĹcieĹ z palca, a nastÄpnie poĹoĹźyĹ na stole.
– Trzymaj. NaleĹźy ci siÄ. – rzekĹ, przybierajÄc minÄ niewyraĹźajÄcÄ Ĺźadnych emocji. – A teraz pozwolisz…
Nieznajomy wstaĹ, skinÄĹ gĹowÄ, i uĹmiechajÄc siÄ szczerze, wyszedĹ z budynku, zdejmujÄc po drodze pĹaszcz z wieszaka i ignorujÄc podejrzliwe spojrzenia mÄĹźczyzn z sali. UĹmiechajÄc siÄ obracaĹ pierĹcieĹ wokĂłĹ palca. Teraz pora chyba trochÄ odpoczÄÄ. – pomyĹlaĹ, i ruszyĹ szybkim krokiem w stronÄ gospody…
***
W karczmie zapanowaĹ chaos, gdy wszyscy w poĹpiechu opuszczali pomieszczenie. Drzwi otworzyĹy siÄ i do sali wszedĹ komendant StraĹźy Cesarskiej wraz z kilkunastoosobowÄ obstawÄ. W peĹnej i gĹoĹnej gospodzie nagle zrobiĹo siÄ cicho i pusto, gdyĹź wiÄkszoĹÄ obecnych czym prÄdzej wybiegĹa bocznymi drzwiami. Karczmarz staĹ za ladÄ z wytrzeszczonymi oczami, w jednej rÄce nerwowo ĹciskajÄc brudnÄ ĹcierkÄ, drugÄ trzymajÄc drĹźÄcÄ na blacie.
– ZakĹadam, panowie, Ĺźe macie mocne powody, by mnie niepokoiÄ… - powiedziaĹ cicho, liczÄc poĹpiesznie przybyĹych straĹźnikĂłw. DoliczyĹ siÄ dwudziestu dwĂłch osĂłb, jednak wiedziaĹ, Ĺźe jeszcze kilku stoi na zewnÄtrz.
– Mamy informacje, Ĺźe w jednym z pokojĂłw przebywa pewna osoba, ktĂłrej szukamy. - powiedziaĹ komendant, przyglÄdajÄc siÄ osobie po drugiej stronie sali. ZrobiĹ kilka krokĂłw i stanÄĹ przy ladzie. – I oĹmielÄ siÄ sÄdziÄ, Ĺźe dobrze wiesz, o kogo chodzi oraz Ĺźe bardzo szybko wskaĹźesz nam ten pokĂłj. Nie mylÄ siÄ, prawda?
Karczmarz powiesiĹ ĹcierkÄ na gwoĹşdziu, powiedziaĹ cicho „proszÄ za mnÄ” i ruszyĹ wolnym krokiem w stronÄ schodĂłw. Na gĂłrze przeszli przez korytarz i zatrzymali siÄ przy jednych z ostatnich drzwi.
– To tutaj – powiedziaĹ cicho i szybko pobiegĹ z powrotem do gĹĂłwnej sali. Nienaoliwione zawiasy gĹoĹno zaskrzypiaĹy, gdy komendant otworzyĹ drzwi. WszedĹ do Ĺrodka i rozejrzaĹ siÄ. Drzwi do szafy byĹy otwarte, przy ĹĂłĹźku leĹźaĹo kilka rozrzuconych ubraĹ. Firanki falowaĹy delikatnie, a przez okno nieĹmiaĹo wsadzaĹ gĹowÄ goĹÄb. MÄĹźczyzna szybko podszedĹ do okna i wychyliĹ siÄ. Krzaki kilka metrĂłw niĹźej byĹy wyraĹşnie poĹamane.
– STRAĹť! – rozlegĹ siÄ po korytarzu jego krzyk. W poĹpiechu do pomieszczenia przybiegĹo kilku ĹźoĹnierzy. – Nie mĂłgĹ daleko uciec. ZwoĹajcie ludzi i szukajcie!
ZerknÄĹ jeszcze raz i westchnÄĹ. WiedziaĹ, co go czeka, jeĹli w ciÄgu kilkunastu godzin nie znajdÄ uciekiniera…
***
Jann biegĹ szybko krÄtymi uliczkami. Nie zastanawiaĹ siÄ nad tym, gdzie biegnie, zaleĹźaĹo mu na jak najszybszym oddaleniu siÄ od gospody. WbiegĹ w wÄskÄ uliczkÄ i schowaĹ siÄ pod wozem z poĹamanym koĹem. OddychaĹ ciÄĹźko i wpatrywaĹ siÄ w miejsce, z ktĂłrego przybiegĹ. PrzekrÄciĹ na palcu pierĹcieĹ, co przez ostatnie kilka dni staĹo siÄ jego pewnego rodzaju nawykiem. UlicÄ przebiegĹo kilku straĹźnikĂłw z pochodniami. Po chwili nastÄpna grupka przebiegĹa w przeciwnym kierunku. Gdy ucichĹo, wyczoĹgaĹ siÄ spod wozu i otrzepaĹ kurtkÄ. Dopiero teraz zaczÄĹ siÄ zastanawiaÄ, gdzie wĹaĹciwie siÄ znajduje. Po gĹÄbszym zastanowieniu doszedĹ do wniosku, Ĺźe doszedĹ do tego fragmentu dzielnicy kupieckiej, gdzie znajdujÄ siÄ domy uciech, a najwiÄkszy udziaĹ handlowy majÄ przemytnicy. W wiÄkszoĹci mieszkali tutaj przestÄpcy, ktĂłrzy z jakiĹ powodĂłw nie zostali przechwyceni przez straĹź. Wiele domĂłw staĹo pustych, a ich wĹaĹciciele siwieli w zamkowych piwnicach. I wĹaĹnie takie domy, w tym momencie, byĹy dla Jann’a najlepszym schronieniem. WyszedĹ na ulicÄ i rozejrzaĹ siÄ. ByĹa noc i we wszystkich domach byĹy zgaszone ĹwiatĹa. OkreĹlenie, w ktĂłrym domu ktoĹ jest, a w ktĂłrym nie ma nikogo byĹoby doĹÄ trudne. PrzeszedĹ siÄ wolnym krokiem, wypatrujÄc i nasĹuchujÄc, czy nikt nie nadchodzi. Nie byĹo tu juĹź jednak straĹźy, jedynie z oddali dobiegaĹy krzyki. KÄtem oka zobaczyĹ dom wyrĂłĹźniajÄcy siÄ spoĹrĂłd innych. Okna byĹy zabite deskami, na drzwiach zalegaĹy pajÄczyny. Tak, w tym domu z pewnoĹciÄ od dĹugiego czasu nikogo nie byĹo. SpojrzaĹ w gĂłrÄ – budynek miaĹ dwa piÄtra, z czego ostatnie wyglÄdaĹo na bliskie zawalenia. Przez chwilÄ wpatrywaĹ siÄ w budynek, jednak pod wpĹywem jego wyglÄdu i nieobecnoĹci straĹźnikĂłw postanowiĹ rozejrzeÄ siÄ za najbliĹźszÄ karczmÄ, gdzie liczyĹ na to, Ĺźe bÄdzie mĂłgĹ napiÄ siÄ czegoĹ orzeĹşwiajÄcego i zapomnieÄ o problemach.
***
ObudziĹy go promienie sĹoĹca wpadajÄce przez malutkie, zakratowane okienko. PodniĂłsĹ siÄ ze sĹomianego posĹania i przetarĹ oczy. PrĂłbowaĹ sobie przypomnieÄ, skÄd siÄ tu wziÄĹ, ale pamiÄtaĹ jedynie smak piwa oraz pĂłĹnagie kobiety taĹczÄce na drewnianych stoĹach wĹrĂłd rozradowanej gawiedzi. W kaĹźdym razie teraz z przeraĹźeniem zdaĹ sobie sprawÄ, iĹź w wyniku jakiegoĹ nieszczÄĹliwego zbiegu okolicznoĹci znalazĹ siÄ w celi. PodstawiĹ sobie pod okno drewniany, rozklekotany stoĹek i wyjrzaĹ na zewnÄtrz. ByĹ wczesny ranek i miasto dopiero budziĹo siÄ do Ĺźycia. Po ulicy turkotaĹy pierwsze wozy, skÄdĹ dobiegaĹy gĹosy wesoĹych kobiet, jednak byĹy one poza zasiÄgiem jego wzroku. WestchnÄĹ i przekrÄciĹ pierĹcieĹ. A raczej chciaĹ przekrÄciÄ, gdyĹź okazaĹo siÄ, Ĺźe znikĹ on z jego palca. Razem z pierĹcieniem znikĹo skĂłrzane ubranie. Obecnie byĹ w poplamionej, biaĹej koszuli oraz krĂłtkich, poĹatanych zielonych spodniach. Koszula nie miaĹa rÄkawĂłw, zostaĹy po nich jedynie dwa porwane otwory. PodszedĹ do metalowych krat. WejĹcia pilnowaĹo dwĂłch straĹźnikĂłw w peĹnym uzbrojeniu. Jeden z nich opieraĹ siÄ o trzymanÄ halabardÄ i oddychaĹ gĹÄboko. Wszystko wskazywaĹo na to, Ĺźe sĹuĹźba oraz skonsumowany w czasie jej trwania alkohol przerosĹy ĹźoĹnierza, w zwiÄzku z czym zdecydowaĹ siÄ pĂłjĹÄ spaÄ. Drugi z straĹźnikĂłw, usĹyszawszy kroki, odwrĂłciĹ siÄ szybko, i ujrzawszy mizernie wyglÄdajÄcego wiÄĹşnia uĹmiechnÄĹ siÄ szeroko.
– Witamy w naszych apartamentach. WyspaĹ siÄ pan? PrzynieĹÄ Ĺniadanie, czy moĹźe osobiĹcie zejdzie wasza wielmoĹźnoĹÄ do jadalni? – rzekĹ, parskajÄc Ĺmiechem i patrzÄc wyczekujÄco na osobÄ drugiej stronie furty.
– DziÄkujÄ, nie jestem gĹodny – odpowiedziaĹ Jann i odszedĹ z powrotem w gĹÄb celi.
Widocznie straĹźnicy zdecydowali jeszcze raz rozejrzeÄ siÄ po gospodach i nieszczÄĹliwie spotkali go w jednej nich. WestchnÄĹ znĂłw, usiadĹ na stoĹku, oparĹ Ĺokcie na kolanach i zĹapaĹ siÄ za gĹowÄ. Co by nie mĂłwiÄ, znalazĹ siÄ w sytuacji bez wyjĹcia. Sytuacji, w ktĂłrej zrÄcznoĹÄ, siĹa ani skromne umiejÄtnoĹci walki nie mogĹy mu siÄ przydaÄ. WstaĹ i zaczÄĹ chodziÄ w kĂłĹko. Szybko jednak zrezygnowaĹ z tej czynnoĹci, gdyĹź nie miaĹ butĂłw, a podĹoga celi pokryta byĹa licznymi kamyczkami. PoĹoĹźyĹ siÄ na posĹaniu i spojrzaĹ w sufit. W ksiÄĹźkach, ktĂłre czytaĹ bÄdÄc dzieckiem, cele zawsze miaĹy tajemnicze, ukryte przejĹcie. W tym przypadku na sekretny tunel nie byĹo co liczyÄ. Cela zbudowana byĹa z ciasno uĹoĹźonych kamiennych blokĂłw, stworzenie podkopu na wydeptanym, twardym jak skaĹa podĹoĹźu z caĹÄ pewnoĹciÄ byĹo niemoĹźliwe. Okienko natomiast byĹo zbyt maĹe, by mĂłgĹ siÄ przez nie przecisnÄÄ czĹowiek. Poza tym i tak znajdowaĹy siÄ w nim grube na trzy lub cztery centymetry metalowe prÄty. Jedyne wyjĹcie stanowiĹa stalowa furta, pilnowana przez straĹźnikĂłw. Dalej byĹy schody, na gĂłrze ktĂłrych z pewnoĹciÄ rĂłwnieĹź czekali straĹźnicy. WzruszyĹ bezradnie ramionami i przekrÄciĹ siÄ na bok. W pomieszczeniu oprĂłcz zawieszonego przy Ĺcianie na drewnianej podpĂłrce sĹomianego siennika oraz rozklekotanego stoĹka znajdowaĹ siÄ takĹźe solidny drewniany stĂłĹ, a takĹźe optymistycznie nastawiajÄca czaszka bez kilku przednich zÄbĂłw. WstaĹ i podniĂłsĹ jÄ z ziemi.
– Mam nadziejÄ, Ĺźe nie poleĹźÄ tu tak dĹugo jak ty – powiedziaĹ z przekonaniem, patrzÄc w puste oczodoĹy. – Ciekawy jestem, gdzie jest twoja reszta…
Bez entuzjazmu rozejrzaĹ siÄ po celi, gdzie, zgodnie z tym czego siÄ spodziewaĹ, nie znalazĹ reszty szkieletu. PoĹoĹźyĹ czaszkÄ na stoliku i wrĂłciĹ na siennik. Przez niewielkie okienko widziaĹ malutki kawaĹek nieba. ByĹo niemal bezchmurne. WzdrygnÄĹ siÄ, gdy po jego reku przeszedĹ malutki pajÄczek. Niby malutki, ale wiÄkszoĹÄ ludzi siÄ wzdryga gdy widzi w pobliĹźu pajÄka (wspomnianego pajÄka czekaĹ nieszczÄĹliwy los, gdyĹź pod wpĹywem pstrykniÄcia wzniĂłsĹ siÄ w powietrze, gdzie doznaĹ ogromnej radoĹci, po czym uderzyĹ w ĹcianÄ i zginÄĹ). Jann poĹoĹźyĹ siÄ na wznak i leĹźaĹ, patrzÄc w sufit. CiÄĹźkie kamienne pĹyty oparte na drewnianej, bardzo solidnej konstrukcji. WestchnÄĹ jeszcze raz i zamknÄĹ oczy. Po kilku chwilach pochrapywaĹ juĹź, krÄĹźÄc myĹlami wokĂłĹ bezludnych wysp i niezliczonych bogactw.
***
NastÄpne dni zleciaĹy szybko. A wĹaĹciwie, nie oszukujmy siÄ, wlokĹy siÄ niemiĹosiernie. Raz dziennie przychodziĹ straĹźnik i przez szczelinÄ na dole kraty wsuwaĹ tacÄ z jedzeniem. Nie najsmaczniejszym jedzeniem, ale wiÄzienie to wiÄzienie, nie ma co oczekiwaÄ daĹ godnych ksiÄĹźÄcego stoĹu. W kaĹźdym razie Jann miaĹ okazjÄ przegryĹşÄ pajdÄ czerstwego chleba, wypiÄ kubek lub dwa zimnej wody oraz zjeĹÄ nieco podejrzanie wyglÄdajÄcej potrawy o trudnej do opisania konsystencji. Po kilkunastu dniach, okoĹo poĹudnia, coĹ zakĹĂłciĹo wiÄzienny spokĂłj. ZaczÄĹo siÄ od tego, Ĺźe z gĂłry schodĂłw zaczÄĹy dobiegaÄ gĹosy. ZdawaĹo siÄ, Ĺźe ktoĹ siÄ z kimĹ kĹĂłci. Po chwili gĹosy ucichĹy, a zaraz potem rozlegĹ siÄ przytĹumiony odgĹos zatrzaskiwanych drzwi. Sytuacja ta zaintrygowaĹa Jann’a, gdyĹź na gĂłrze do tej pory zawsze panowaĹa cisza. Tego dnia nad miastem przesuwaĹy siÄ wolno gÄste, burzowe chmury i wszystko wskazywaĹo na to, Ĺźe wieczorem bÄdzie ulewa. Fakt ten, jak siÄ wkrĂłtce miaĹo okazaÄ, byĹ dla wiÄĹşnia bardzo sprzyjajÄcy, jednak siedzÄc w celi patrzyĹ on na chmury z ponurym, chĹodnym spojrzeniem i grymasem na twarzy, reprezentujÄcym gĹÄbokÄ niechÄÄ do otaczajÄcego Ĺwiata. Kilka godzin pĂłĹşniej daĹ siÄ sĹyszeÄ stukot butĂłw na schodach i ktoĹ wszedĹ w wiÄzienny korytarz. Na Ĺcianach taĹczyĹo ĹwiatĹo rzucane przez pochodniÄ, ktĂłrÄ przybyĹy trzymaĹ w rÄce. Zaciekawiony wiÄzieĹ podszedĹ szybkim krokiem do furty. Nie tylko on – przy wiÄkszoĹci metalowych krat pojawili siÄ pozostali wiÄĹşniowie, przyglÄdajÄcy siÄ ubranemu w bĹyszczÄcy kirys czĹowiekowi, ktĂłry w rÄce trzymaĹ zwiniÄty pergamin.
– Dokument ze stolicy – powiedziaĹ z kamiennÄ twarzÄ do straĹźnika przy celi Jann’a – WiÄzieĹ ma byÄ przetransportowany do wiÄzienia cesarskiego, gdzie ma zostaÄ poddany dokĹadnemu przesĹuchaniu. – WestchnÄĹ i spojrzaĹ na straĹźnika. UĹmiechnÄĹ siÄ lekko. – ZarĂłwno wy, jak i ja wykonujemy pokornie rozkazy. MuszÄ dostarczyÄ tego czĹowieka przed pĂłĹnocÄ. Zbierzcie siÄ szybko, to moĹźe jeszcze wybierzemy siÄ do karczmy - na mĂłj koszt oczywiĹcie. - dodaĹ przyjaĹşnie, po czym podrapaĹ siÄ w policzek i poszedĹ z powrotem w stronÄ schodĂłw. Zaraz po zatrzaĹniÄciu drzwi, na gĂłrze znĂłw rozlegĹy siÄ haĹasy, po czym zapanowaĹa cisza.
MyĹl o kuflu piwa w miejscowej gospodzie sprawiĹa, Ĺźe straĹźnik poderwaĹ siÄ i gwaĹtownie zaczÄĹ przebieraÄ w pÄku kluczy wiszÄcym przy pasie. Drugi natomiast szybkim krokiem odszedĹ w stronÄ skrzynki, z ktĂłrej wyjÄĹ dwie rzeczy: sporych rozmiarĂłw worek oraz metalowe kajdany. Po chwili wrĂłciĹ, a gdy pierwszemu udaĹo siÄ otworzyÄ furtÄ, pochwyciĹ wiÄĹşnia i szybko zacisnÄĹ obrÄcze na jego nadgarstkach i kostkach. ZarzuciĹ wĂłr na plecy, chwyciĹ Jann’a za bark i ruszyĹ w stronÄ schodĂłw. Pomieszczenie na gĂłrze byĹo urzÄdzone bardzo skromnie – w rogu staĹa szafa, na wprost drzwi staĹo biurko zasypane kartkami, za biurkiem natomiast znajdowaĹa siÄ wielka biblioteczka zastawiona oprawionymi w czerwone okĹadki ksiÄĹźkami. Przy biurku siedziaĹ starszy pan, o dĹugiej, siÄgajÄcej obojczykĂłw brodzie, bystrych oczach oraz palcach poplamionych inkaustem. SpojrzaĹ na straĹźnika oraz wiÄĹşnia, i przewrĂłciĹ oczami.
- To ten? – spytaĹ. StraĹźnik skinÄĹ gĹowÄ. – Czy wy sĹyszeliĹcie – ciÄgnÄĹ urzÄdnik – jakÄ awanturÄ zrobiĹ mi ten przybysz? PrzecieĹź to jest oczywiste, Ĺźe muszÄ sprawdziÄ oryginalnoĹÄ glejtu!
StraĹźnik spojrzaĹ na niego peĹnym politowania wzrokiem. Dziadek strzeliĹ palcami i stwierdziĹ:
- Tak, tak! Ale przejdĹşmy do rzeczy. ProszÄ, oto… - przewrĂłciĹ kartki na blacie i wydobyĹ kilka, zapisanych szczegĂłlnie niewyraĹşnym pismem - … dokumenty. – zerknÄĹ w trzymany plik papierĂłw i powiedziaĹ mocniejszym gĹosem: - Tak, oto one. – daĹ plik kartek straĹźnikowi.
Ten spojrzaĹ w papiery, schowaĹ je za pazuchÄ, po czym, chwyciwszy mocniej Jann’a, opuĹciĹ budynek wiÄzienny…

CiÄg dalszy byÄ moĹźe nastÄpi…

Spoiler:

Cezar (Aduine)

________________________
Zapraszam do przeczytania mojego opowiadania. Znajdziecie je na http://razec95.blogspot.com

No to zaczynamy:

Spoiler:

krakoman

Preferowany:

Dołączył: 15 Lut 2011
Posty: 50

Wysłany: Wto 29 Mar, 2011 12:13

Super opowiadanie!!!
________________________ Gość,do roboty,a nie opisy czytaÄ!

Feniks

Preferowany:

Ranga RM:

Pomógł: 62 razy
Dołączył: 04 Wrz 2010
Posty: 511

Wysłany: Wto 29 Mar, 2011 16:57

Hm... powiem ci Ĺźe w gĹosowaniu wahaĹem siÄ czy daÄ "super!" czy "caĹkiem nieĹşle", daĹem caĹkiem nieĹşle, poniewaĹź zabrakĹo mi w tym opowiadaniu klimatu ktĂłrego lubiÄ m.in. akcja, duĹźo akcji, fantastyki(nie mĂłwiÄ koniecznie o magii) i nie okreĹlÄ tego, ale powiem ci, Ĺźe czegoĹ tu zabrakĹo. DziÄki temu opowiadaniu(chodĹş siÄ nie spodziewaĹem), nabraĹem nowych pomysĹĂłw do nastÄpnej powieĹci. TÄ co pisze muszÄ niedĹugo skoĹczyÄ, przerwa nie wyszĹa na dobre... ale doĹÄ o mnie. CĂłĹź, nie liczÄc tego, czego mi zabrakĹo... Na poczÄtku opowiadanie wydawaĹo siÄ nudne w Ĺrodku miaĹem dylemat czy skoĹczyÄ czytaÄ czy nie, mimo wszystko przeczytaĹem. Niestety, nie lubiÄ za bardzo tego typu opowiadaĹ, nie twierdze, Ĺźe mi siÄ nie podoba, jest ok, tylko w kontynuacji proponuje dodaÄ "dziewczynÄ" do opowiadania(pewnie takĹźe na to wpadĹeĹ). KrĂłtko mowiÄc opowiadanie na poczÄtku wydaje siÄ nudne, potem ciÄgnÄce siÄ do koĹca. Popracuj nad tym, co nie znaczy, Ĺźe nie jest "wow", bo pozytywnie mnie zaskoczyĹo i nastawiĹo. Pozdrawiam
________________________

R.I.P.

Preferowany:

Pomógł: 9 razy
Dołączył: 28 Mar 2010
Posty: 173
Skąd: Warszawa

Wysłany: Wto 05 Lip, 2011 20:59

Na poczÄtku 2 dzieĹ nasz bohater byĹ Nieznajomym bĹÄkajÄcym siÄ po mieĹcie i po karczmach ludkiem ale w 3 dziele dowiadujemy siÄ Ĺźe nasz bohater nazywa siÄ Jann, ktĂłry jest poszukiwany przez straĹź miejskÄ ktĂłra znalazĹa go potem w karczmie i bezlitoĹnie zamkneĹa go w wiÄzieniu, po czym przyszedĹ jakiĹ urzÄdnik po kilku dniach i powiedziaĹ Ĺźe Jann musi siÄ udaÄ do WiÄzienia Cesarskiego gdzie miaĹ zostaÄ przesĹuchany. Moim zdaniem czegoĹ tutaj brakuje w tym opowiadaniu wiÄc daje... "Da siÄ czytaÄ ale wymaga poprawek."

UltimaForum Strona Główna » Ultima WC » KÄcik Artystyczny » Opowiadanie by Aduine '__'

Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Możesz ściągać załączniki na tym forum

Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do: